Angostura bitters: van Venezolaans medicijn tot vaste gast in de bar

Stel je een legerkamp voor aan de Orinoco, midden in de strijd van Simón Bolívar voor de onafhankelijkheid van Venezuela. Tussen de zieke soldaten en de verbandkisten zit een Duitse arts die zijn tijd verdeelt tussen snijden, verzorgen en knutselen. Wat hij in kleine flesjes aanmaakt is geen cocktail, maar een bittere drank om de maag te kalmeren. Het is het begin van een verhaal dat ver buiten dat kamp zou reiken.

Dat medicijn is uitgegroeid tot een van de herkenbaarste flesjes achter de bar. Angostura bitters zit in de Old Fashioned en de Manhattan, en je vindt het in veel goed gesorteerde bars. Een paar druppels zijn genoeg om een glas kruidiger, ronder en dieper te maken. Het verhaal achter die fles begint niet in de cocktailbar, maar in het veld, en wie het volgt, leert veel over hoe medicijnen en cocktails uit elkaar groeiden.

Een Duitse arts in het Venezolaanse leger

Johann Gottlieb Benjamin Siegert werd geboren in Duitsland en kwam terecht bij het leger dat in Venezuela vocht om onafhankelijk te worden. Als arts zocht hij naar middelen tegen maagklachten, en hij experimenteerde met kruiden en extracten uit de omgeving. Het resultaat was een bittere tonic die de spijsvertering moest helpen. De plaats waar hij werkte heette Angostura, een stad aan de Orinoco, en die naam kreeg de bitter mee.

Begin negentiende eeuw bestond zo'n bitter vooral als medicijn, niet als ingrediënt voor een cocktail. Wie destijds een flesje kocht, zocht verlichting en geen smaakbeleving. Wil je weten wat een bitter precies is en waarom een paar druppels zo veel doen, lees dan Wat zijn bitters? Het kleine flesje dat je cocktail op scherp zet.

Van Angostura naar Trinidad

Het bedrijf verhuisde later naar Port of Spain, de hoofdstad van Trinidad, en dat eiland werd het nieuwe thuis van de bitter. Daar wordt Angostura bitters nog altijd gemaakt, terwijl het merk over de hele wereld wordt verkocht. Voor een product dat in een Venezolaans legerkamp begon, is dat een opvallende route.

Naast die geschiedenis doet ook een hardnekkig verhaal de ronde. Het gaat over bast die per ongeluk giftig zou zijn geweest, en de mythe komt vaak terug in cocktailboeken en op internet. Het is een verhaal dat je vaker hoort dan dat je het kunt narekenen, en het verdient een korrel zout.

Het etiket en het geheime recept

Het etiket is een van de herkenbaarste in de bar. Het flesje met zijn opvallende papieren label staat tussen tien andere flesjes, en je herkent het meteen. Het etiket vertelt wie er achter de bitter zit, en dat maakt het flesje herkenbaar op elke plank.

De samenstelling is het geheim van het bedrijf. Er is geen officiële lijst van kruiden en specerijen gepubliceerd, en wie het recept wil weten, blijft op gissen. Wat wel vaststaat: de bitter is sterk, met ruim 44 procent alcohol, en daarom gebruik je er in een cocktail maar een paar druppels van. Die geheimhouding hoort bij het verhaal, en de smaak leer je alleen kennen door te proeven.

Wat je ermee doet in de bar

In de bar werkt Angostura als kruid achter de schermen. Het geeft een warme, kruidige noot die de rest van een cocktail bij elkaar houdt. In de Old Fashioned zorgt het voor diepte naast whiskey en suiker, en in de Manhattan rondt het de zoetheid van rode vermout af. Wie de zoete basis beter wil begrijpen, leest Wat is vermout? Alles over rode vermout.

Zo drink je het

Het makkelijkst begin je met een klassieker waarin de bitter echt meedoet. De Old Fashioned laat zien hoeveel een paar druppels kunnen doen, en de Manhattan toont hetzelfde effect in een zoeter, stadser glas. Gebruik weinig, roer goed en proef voordat je verder gaat.