Gerijpte Albariño: waarom deze Spaanse witte wijn juist beter wordt met de jaren

Je kent Albariño waarschijnlijk als het wijntje dat je opentrekt zodra de zon schijnt en er ergens vis op de grill ligt. Terecht, want dat is precies waar de druif goed in is. Maar een deel van de Albariño's uit het Spaanse Rías Baixas kan ook jarenlang liggen en wordt daar alleen maar interessanter van.

Wat is Albariño ook alweer

Albariño komt oorspronkelijk uit het noordwesten van Spanje en Portugal, waar de druif aan de Portugese kant Alvarinho heet. Lange tijd was de wijn in Amerika een buitenbeentje op de kaart, maar dat verandert snel: alleen al de import uit Rías Baixas steeg de afgelopen jaren met 17 procent, meldt Imbibe. Ook in Nederland en België duikt de wijn steeds vaker op, zowel bij de slijter als op wijnkaarten van bars die verder kijken dan de gebruikelijke verdachten.

De klassieke Albariño is helder, zilt en fris, met tonen van groene appel en citrus. Perfect bij oesters, dus, of gewoon bij niets anders dan een strandstoel. Maar er is een andere kant van deze druif, een kant die pas zichtbaar wordt als je geduld hebt.

Zo proef je het verschil tussen jong en gerijpt

Wijnjournalist Betsy Andrews dook voor Imbibe in de wereld van gerijpte Albariño's en ontdekte dat de druif eigenschappen heeft die je eerder bij grote witte wijnen verwacht. "Snappy and saline when young, Albariños have the acidity and minerality for maturity," schrijft ze. Fans vergelijken de houdbaarheid van de druif zelfs met die van Chablis en Mosel Riesling, twee wijnstijlen die bekendstaan om hun rijpingspotentieel.

Die combinatie van zuurgraad en mineraliteit werkt als een soort conserveringsmiddel in het glas. Waar veel witte wijnen na een paar jaar hun frisheid verliezen, houdt Albariño die scherpe rand vast, terwijl er ondertussen extra lagen bij komen: brioche, gedroogde vruchten, noten, soms zelfs iets petroleumachtigs zoals je dat bij oude Riesling proeft.

Vijf gerijpte Albariño's om te proberen

Andrews proefde zich door een reeks flessen en zette er vijf op een rij. Mar de Frades Albariño Atlántico 2024 is de jongste van het stel en de meest toegankelijke: levendig, met tonen van zeewater en groene appel, en een romige ondertoon die de staalachtige zuurgraad in balans houdt.

Fillaboa Selección Finca Monte Alto 2022 rust twee jaar op de lees, oftewel de afgezette gistcellen die na de gisting achterblijven, voordat de wijn wordt vrijgegeven. Dat geeft toastige aroma's en een zijdezachte textuur die je eerder bij een houtgerijpte wijn zou verwachten, met nu ananas en Aziatische peer naast brioche-achtige lees-noten.

La Comtesse de Pazo de Barrantes 2019 komt van oude wijnstokken en rijpt zowel in eikenhout als in beton, wat een gelaagde, romige wijn oplevert met citroenmeringue, eucalyptus en geroosterde noten. Andrews noemt hem een serieuze wijn die goed samengaat met rijke gerechten zoals varkensvlees, gegrilde kreeft of paddenstoelenpasta.

Pazo Señorans Selección de Añada 2015 stamt van wijnstokken van bijna vijftig jaar oud en ligt drie jaar op de lees, gevolgd door nog vijf jaar in roestvrijstalen tanks. Het resultaat is een expressieve, minerale wijn met rozige aroma's, rozijnen, grafiet, amandel en honing, met een zuurgraad die je tot achter in je keel voelt.

Lagar de Besada Añada de Baladiña 2012 is de oudste in het rijtje en lag tien jaar op de lees voordat hij werd gebotteld. Aanvankelijk gesloten, opent de wijn zich in het glas met verse en gebakken appel, Riesling-achtige petroleumtonen en een verrassend lange afdronk. Stevig genoeg om naast rood vlees en gebraad te serveren, iets wat je bij een witte wijn niet snel verwacht.

Wat dit betekent voor jouw wijnkeuze

Voor de Nederlandse en Belgische bar- of wijnliefhebber is dit vooral een uitnodiging om anders naar Albariño te kijken. Niet elke fles hoeft binnen het jaar leeg, en een gerijpte versie kan precies dat stukje verrassing bieden dat een wijnkaart nodig heeft. Vergelijk het met hoe je vulkanische wijnstreken inmiddels serieus neemt naast de bekende klassiekers: het loont om verder te kijken dan het eerste label.

Wie liever bij een fris zomerglas blijft, kan natuurlijk gewoon kiezen voor een jonge Albariño bij oesters of witvis. Maar als je toch al aan het experimenteren bent met de wijnkaart, is dit misschien ook het moment om net als bij deze frisse Rhône-stijl witte wijn uit Washington verder te kijken dan de voor de hand liggende keuze.