Tien brouwers biechten op: dit is hun guilty pleasure bier

Een brouwer proeft de hele dag de beste bieren van het land, en moet dus weten wat goed is. Maar als de dienst erop zit en het bierglas voor zichzelf wordt ingeschonken, grijpen ze soms naar iets dat volgens de regels van het vak helemaal niet mag: een zoet fruitbiertje, een piepklein flesje of een pompoenbier met een yeti op het etiket.

Het Amerikaanse drankplatform VinePair vroeg tien brouwers naar hun guilty pleasure bier, letterlijk een 'schuldig genoegen': iets waar je eigenlijk plaatsvervangende schaamte voor zou moeten voelen, maar dat je toch met volle overgave drinkt. De antwoorden zeggen minstens zoveel over nostalgie als over smaak.

Wat is een guilty pleasure bier eigenlijk

In de wereld van ambachtelijk bier geldt een ongeschreven ranglijst: hoe zeldzamer, hoe hoppiger of hoe kleiner de brouwerij, hoe meer respect. Massabier met een supermarktprijs staat daar meestal onderaan. Toch bleek uit de gesprekken dat juist die bieren een streepje voor hebben bij de mensen die het vak door en door kennen. Niet omdat ze objectief de beste zijn, maar omdat ze een herinnering meebrengen die geen enkele hoppige dubbel-IPA kan evenaren.

Van Coronita tot Abita Strawberry

Lara Hargrave, hoofdbrouwer bij Steeplejack Brewing in Portland (Oregon), noemt zonder aarzelen Abita Strawberry Lager, een fruitig biertje van de Louisiana-brouwerij Abita. Ze koppelt de smaak meteen aan een concreet beeld.

Ook de kleine dingen tellen mee. Richie Tevlin, eigenaar en brouwmeester van Space Cadet Brewing Company in Philadelphia, is dol op Coronitas: de mini-flesjes van zeven ounce (ongeveer 20 centiliter) van het Mexicaanse merk. 'Ik voel me Andre the Giant als ik ze drink,' zegt hij, verwijzend naar de reusachtige worstelaar naast wie zelfs een flinke pul klein oogt.

Nostalgie is het geheime ingrediënt

Bij bijna elk antwoord duikt hetzelfde woord op: vroeger. Tracy Converse, hoofdbrouwer bij Boulder Junction Brewing Company in Wisconsin, noemt Pabst Blue Ribbon simpelweg omdat het haar terugbrengt naar haar studietijd. Erica DeAnda, brouwmeester bij Tumbled Rock Brewery and Kitchen, verruilde haar Coors Banquet in het kenmerkende gedrongen flesje voor Miller High Life toen ze naar Wisconsin verhuisde, de thuisstaat van dat merk. 'Crisp, verfrissend en betrouwbaar,' noemt ze het, met een knipoog naar de bijnaam 'de champagne onder de bieren'.

Theo Castillo, oprichter van No Seasons in Miami, gaat nog persoonlijker. Zijn guilty pleasure is Bud Heavy, de bijnaam voor Budweiser. 'Toen ik geboren werd, woonde mijn familie in een woonwagen, en er is iets aan een Bud Heavy dat me terugbrengt naar die vroege jaren,' vertelt hij. Geen chique verhaal over gerst of gist, maar puur gevoel.

Andreina Uribe, kelderpersoneel bij Grimm Artisanal Ales in Brooklyn, kiest juist een stijl waar brouwers elkaar graag mee plagen: de hazy IPA, de troebele, sappige IPA-variant die de laatste jaren torenhoog populair werd. Haar favoriet is Wrench van Industrial Arts Brewing Company. 'Verrassend consistent, altijd lekker, verfrissend, altijd plakkerig,' zegt ze, en ze voegt eraan toe dat ook de alcoholvrije versie inmiddels een geheime obsessie is.

Ook in de cocktailwereld bestaat het guilty pleasure

Herkenbaar voor de bartender? Zeker. Ook achter de bar bestaan drankjes die officieel niet stoer genoeg zijn, maar die iedereen stiekem toch bestelt. Denk aan de zoete Piña Colada, de kleurrijke Sex on the Beach of de veelbesproken Espresso Martini, die door puristen soms wordt weggewuifd als te makkelijk, maar in elke bar torenhoog scoort. Net als bij bier draait het minder om technisch vernuft en meer om het gevoel dat een glas oproept.

Wat dit voor jou betekent

Het mooie van deze lijst is dat hij een spiegel voorhoudt aan iedereen die weleens een drankje bestelt en zich er stiekem voor geneert. Als tien brouwers met jarenlange kennis van hop, mout en gist zonder blikken of blozen toegeven dat ze dol zijn op een simpel flesje uit de supermarkt, dan hoef jij je Coronita, je Aperol of je Bud Heavy ook niet te verstoppen. Proef je zelf het verschil tussen 'objectief goed' en 'gewoon lekker'? Vaak valt dat lastiger te scheiden dan de biersnob je wil doen geloven.

Wie zelf op zoek gaat naar een eigen guilty pleasure, hoeft niet ver te zoeken: de supermarktschappen liggen er vol mee. En misschien is dat wel het beste nieuws uit dit onderzoek. Goed bier maken vraagt precisie en discipline, maar bier drinken mag gewoon leuk blijven.