Waarom Amerikanen hotelbars nog steeds links laten liggen, en Londen niet

Een martini bij de lobbybar van je hotel: in Londen een aanrader, in New York vaak een noodgreep. Die tegenstelling staat centraal in de nieuwste aflevering van de VinePair Podcast, waarin presentatoren Adam, Joanna en Zach zich hardop afvragen waarom Amerikanen hotelbars zo hardnekkig wegzetten als tweederangs.

Waarom hotelbars in Amerika een slecht imago hebben

Adam is net terug van een reis door Europa en trapt de discussie af. In zijn ervaring lopen Londenaren zonder aarzelen een hotel binnen voor een goed glas, terwijl Amerikanen een hotelbar al snel wegzetten als plek voor toeristen en zakenreizigers die toch niet beter weten. Het idee: waarom zou je daar heengaan als de beste bartenders van de stad drie straten verderop staan te shaken, oftewel cocktails schudden met ijs tot ze ijskoud en luchtig zijn?

Dat vooroordeel zit diep, ook al is het lang niet altijd terecht. Grote Amerikaanse hotelketens investeerden decennialang vooral in efficiënte, standaard drankenkaarten voor een breed publiek, niet in een eigen signature serve, oftewel een kenmerkende cocktail die een bar op de kaart zet. Het resultaat: een generatie gasten die een hotelbar associeert met een matige martini en te veel ijs, in plaats van met vakmanschap.

Londen doet het anders: hotelbars als serieuze cocktailbars

In Londen ligt dat compleet anders, stellen de presentatoren. Daar staan sommige van de meest gelauwerde cocktailbars van de stad gewoon in een hotel, en niemand die daar raar van opkijkt. Sterker nog: een tafel bij zo'n hotelbar boeken geldt er als een avondje uit op zich, niet als tweede keus omdat je toevallig in dat hotel logeert.

Dat verschil zit deels in traditie. Britse hotels bouwden al vroeg in de twintigste eeuw aan een eigen barcultuur, met vaste bartenders die decennialang bleven en een reputatie opbouwden die los kwam te staan van het hotel zelf. Die continuïteit gaf de barteam de ruimte om een eigen stijl te ontwikkelen, in plaats van elk seizoen een nieuwe kaart te moeten verzinnen voor de gemiddelde hotelgast.

Wat de presentatoren zelf dronken, en waarom dat detail ertoe doet

Leuk detail uit de aflevering: terwijl ze het gesprek voeren, houden de drie hun eigen glas erbij. Zach schenkt zich een Cabernet Sauvignon van wijnmaker Ashes & Diamonds in, Joanna kiest voor een gin-martini bij bar Sailor, en Adam drinkt een martini bij Satan's Whiskers. Geen van drieën kiest voor een hotelbar, en dat is precies de ironie waar het gesprek om draait: zelfs de mensen die zich beroepsmatig met cocktails bezighouden, grijpen automatisch naar een onafhankelijke bar.

Wil je zelf thuis nagaan hoe een goede martini hoort te smaken voor je het verschil bij een hotelbar beoordeelt? Bekijk het recept voor een Martini Dry en oefen je eigen maatstaf.

Wat dit betekent voor de Nederlandse en Belgische barwereld

Ook in Nederland en België kleeft er nog een zweem van middelmatigheid aan de hotelbar, al zie je die reputatie langzaam kantelen. Steeds meer hotels in Amsterdam, Rotterdam en Antwerpen halen ervaren bartenders binnen en geven ze de vrijheid om een eigen kaart te bouwen, in plaats van een standaardlijst met de bekende klassiekers. Dat is precies de beweging die de podcast in Londen signaleert: een hotelbar wordt pas serieus genomen als het barteam er de ruimte krijgt om iets eigens neer te zetten.

Voor jou als gast betekent dat: een hotelbar verdient soms meer krediet dan je op voorhand denkt. Vraag gerust wat de bartender zelf zou drinken, of check vooraf online wie er achter de bar staat. Twijfel je nog over de juiste bartermen om zo'n gesprek te voeren? Dan helpt een spiekbriefje over wat dry, neat en dirty precies betekenen je op weg.

Zo proef je het verschil tussen een goede en een matige hotelbar

De vuistregel die uit het gesprek naar voren komt: let op of een hotelbar een eigen identiteit heeft, los van het hotel eromheen. Heeft de bar een eigen naam, een eigen kaart en een vast team, dan is de kans groot dat er net zoveel vakmanschap achter de bar staat als bij een onafhankelijke zaak. Is het vooral een verlengstuk van de lobby met een standaardkaart, dan mag je je verwachtingen wat bijstellen.

De discussie eindigt zonder definitief antwoord, en dat is misschien ook wel het punt. Zolang Amerikaanse hotels vooral inzetten op efficiëntie in plaats van op een eigen signature serve, blijft het vooroordeel hardnekkig. Voor de Nederlandse en Belgische gast ligt er ondertussen een kans: er zijn genoeg hotelbars die het predicaat 'gewoon een lobbybar' allang zijn ontgroeid.