Drinken in Mexico: tequila, mezcal en michelada

Op een terras in Mexico-Stad of Oaxaca hoor je het ritme van ijs tegen glas en het zachte geknip van een limoen op een houten plank. Wie in Mexico alleen aan margarita's denkt, mist een groot deel van het verhaal.

De drinkcultuur draait om langzaam drinken, om een hapje erbij en om een glas dat meegroeit met het gesprek. Hieronder lees je wat je bestelt, hoe je het drinkt en waarom je thuis met een paar eenvoudige ingrediënten al dichtbij komt.

Tequila: sip hem zuiver of met sangrita

Tequila wordt gemaakt van blauwe agave en de meeste komt uit Jalisco, de staat rond Guadalajara. Een blanco tequila is fris en nog vrij scherp, terwijl een reposado korter in een houten vat rust en wat milder van smaak is. Een añejo rust langer en smaakt zachter en vaak rijker.

Je serveert tequila gesipt, dus zonder haast. Het ritueel is simpel: een klein glas tequila, een glas sangrita ernaast en tussendoor een slok water. Zo blijft de smaak van de agave zichtbaar en word je niet direct overvallen door alcohol.

Sangrita: het hartige tegenwicht

Sangrita is geen cocktail en ook geen zoete tomatendrank. Het is een apart glas dat je naast de tequila neemt, met een basis van tomaat, sinaasappelsap en limoen, en veel chili. Soms komt er ui of een snufje zout bij, en de balans verschilt per bar en per familie.

Het effect is dat de zuurte en de hitte je mond opnieuw openen na elke slok tequila. Zie het als een frisse tussenstap, een beetje zoals een glas water bij een wijnproeverij, alleen met veel meer smaak.

Mezcal met sinaasappel en zout

Mezcal wordt gemaakt van veel verschillende agavesoorten en de grootste productie komt uit Oaxaca. De rookachtige toon maakt hem voor veel drinkers een andere ervaring dan tequila, dieper en minder recht toe recht aan. Wie de opkomst van mezcal in bars wil volgen, leest ook de mezcaltrend in de bar.

Traditioneel krijg je er een schijfje sinaasappel bij, bestrooid met zout en soms chilipoeder. Je neemt een hap van de sinaasappel, daarna een slokje mezcal, en het zout en het zuur temperen de rook. Zo proef je de agave beter dan wanneer je hem kaal drinkt.

De michelada: bier met lef

De michelada is een biercocktail met limoensap, pittige saus en zout, vaak met een zoutrand op het glas. Hij wordt op ijs geserveerd en is populair op warme middagen, bij tacos of gewoon op een terras met uitzicht op de straat.

In sommige varianten komt tomatensap erbij, en dan wordt het glas rijker en hartiger. Wie de zoutrand zelf wil leren, kan lezen hoe je een zoutrand maakt zonder rommel. Het is een kwestie van een goede rand en een gecontroleerde dip.

Waarom zuur en zout hier zo logisch zijn

Mexicaans eten is vaak vet, gekruid en vol met sappige toppings. Zuur en zout zorgen ervoor dat je gehemelte schoon blijft en dat de volgende hap weer smaakt. Dat is de reden dat een drankje met limoen zo goed bij het eten past.

Ook de sangrita en de michelada werken volgens dat principe. Ze halen vet en hitte weg, zodat de tequila of het bier niet zwaar aanvoelt. Het is een logica die je in elke goede taquería terugziet.

Zo bestel je het

Vraag gewoon om tequila om te sippen of om een tequila met sangrita, en de barman weet wat je bedoelt. In veel bars kun je ook om een mezcal met sinaasappel en zout vragen. Wie een shot wil, kan dat vragen, maar het ritme van de avond ligt bij langzaam drinken.

Typische toeristenfouten zijn tequila in één teug wegslaan, de sangrita overslaan en mezcal zo koud en snel drinken als een wodka. Ook wordt de michelada vaak verward met een gewoon biertje met zout. Neem de tijd, dan proef je het verschil.

Thuis namaken

Een Mexicaanse avond begint thuis met tequila, sangrita en een limoen. Voor een frisse start kun je de Paloma maken, en wie de zoutrand wil oefenen, begint bij de Margarita. Beide recepten laten zien hoe zuur, zout en bitter elkaar in balans houden.

Voor de sangrita meng je tomatensap, sinaasappelsap, limoensap, een snufje zout en wat chili, en daarna proef je en stel je bij. Een michelada maak je met een lager, limoensap, pittige saus en zout, op ijs geserveerd. Het hoeft niet perfect te zijn, het gaat om het gevoel van een warme middag.